Het ‘kaartje’ past niet meer

comments 11
mooie dingen van het leven

DSC_0039-002Ik voelde mij anders. Ik was het meisje uit de stad, het Amsterdamse accent zat er na drie jaar Maarssen nog steeds een beetje in. Op mijn tiende streken ik, mijn moeder, broer en de nieuwe man van mijn moeder neer in een dorp op de Veluwe. We kleedden ons anders en mijn ouders waren gescheiden (maar dat wist niemand toen nog, bleek later). In mijn leven was alles anders, althans zo leek het. We woonden anders, in een ‘statige’ buurt, wat verder weg van vriendinnetjes.

Eens in de veertien dagen reisden mijn broer en ik naar onze vader in het Westen van het land. Vanaf mijn twaalfde met het weekendretour op zak de gele trein in. Het begin van reislustige jaren. Daar in het Westen was het anders. Het leek wel of alles kon en mocht. Vrijdagavond naar de platenwinkel muziek luisteren. Tot laat televisie kijken naar Miami Vice. Naar de avondwinkel voor patat mét. Op de jaren-tachtig bar een volle snoeppot. Boterhammen met chocoladeboter. Pak maar cola, cassis, sinas, wat je wilt. Een fruitschaal heb ik op diezelfde bar nooit zien staan. Spelletjes; rummikub, Yahtzee en kaarten tot in het verst van de tijd op zondag. En dan haasten om de trein op tijd terug te halen.

Op zondagavond terug op de Veluwe weer in het gareel. Haren wassen (die stonken naar rook), nog wat drinken en naar bed. ’s Morgens samen aan tafel aan ’t ontbijt met veel fruit. Een potje winegums waar we de hele week mee moesten doen (we telden ze uit; hoeveel per dag ieder). Mijn moeder bakte ons veggieburgers en liep haar tijd (toen al) ver vooruit. In huis was alles zeer gestructureerd. Ik droomde weg met mijn muziek en (dag)boeken op de zolderkamer. Van een ‘statige’ buurt kun je uiteindelijk best opstandig worden.

Weer in het wilde Westen en wat ouder. Aanpassen, het past je op een gegeven moment als een tweede jas, het wordt een tweede natuur. Op mijn oranje Polly naar Schiphol vertrekhal 1 fietsen om moeders uit te zwaaien die in de herfstvakantie wegging. Varen of schaatsen op slootjes en struinen in de weilanden. Stappen in Amsterdam en dan kwam mijn vader ons midden in de nacht halen bij de voordeur van Hotel Americain, het maakte hem niet uit hoe laat, hij stond er altijd binnen een half uur. Ik ben trouwens wel altijd om bruine boterhammen blijven vragen.

Je past je aan. Beweegt mee. Manoeuvreert. Je weet niet beter dan dat het is zoals het is. Als je jezelf altijd maar aanpast, gaat het aan je kleven.

En dan járen later.

Ik weet wie ik ben, maar het zíjn is iets anders. Vroeg of laat kom je weggestopte stukken tegen. Ik laat het toe en ben overwelmd door emoties. Mijn moeder neemt mij mee naar Ibiza. Het wordt een helende reis.

Het ‘kaartje’ past niet meer. Ik laat het kaartje los. De tijd van aanpassen is geweest. Aanpassen is niet erg als het maar niet ten koste gaat van jezelf. Ik neem het mooiste van de twee werelden mee in mijn leven. Flexibiliteit, veerkracht, inlevingsvermogen en verlangen naar avontuur. Maar bovenal kies ik wie ík wil zijn. Ik zet het in een ander licht, míjn licht. De mooie én minder mooie stukken die ik losliet in mijn jonge jaren heb ik terug, maar het voelt nu anders.

I let it out and let it in…

The Author

Op deze plek maak ik mijn hoofd leeg en schrijf ik vanuit gevoel en interesse over wat ik zie, voel en beleef en vervul zo mijn wens om anderen te bereiken, te verbinden en te inspireren.

11 Comments

  1. Nellien says

    Lieve Wendy, wat een herkenbaar verhaal. Een lange reis … Wat prachtig dat je er zulke mooie dingen uit kan halen.

    View Comment
  2. je mama says

    Als ouder spelen we een rol om het kind uiteindelijk zichzelf te kunnen laten worden. Die rol kiezen we niet zelf, die was al gekozen. De reis maak je echter zelf….! Dankbaar en blij met zo’n reislustige dochter!

    View Comment
  3. Tineke Hamoen says

    Lieve Wen, heel mooi en herkenbaar. Wat fijn dat je het kaartje hebt kunnen loslaten! Ik ken jouw twee werelden en ben echt supertrots op je dat je de mooie dingen meegenomen hebt. Dat is echt een gave! Liefs van Tien

    View Comment
  4. Jessy says

    Lief schoonzusje,
    Ik weet niet waarom maar moest aan t einde een beetje huilen.
    Misschien door het woord ‘aanpassen’ en ‘kaartje past niet meer’
    Mooi geschreven.

    Deels ook herkenbaar. Misschien dat je broer en ik daarom ook goed passen :)

    Je bent zo aan het groeien, mooi om van dichtbij te zien :)
    Liefs Jes

    View Comment
  5. Pingback: Een nieuw hoofdstuk - wen's notebook

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.