Bakfietspaniek

comments 3
mooie dingen van het leven

i think to myself what a wonderful worldHup, gauw de auto in, nog zoveel te doen vandaag. Wat is er? Ik voel en kijk om me heen. Een jonge vrouw bij een bakfiets. Ik voel haar paniek en stap uit. Ze zegt in gebrekkig Engels ‘please, help me’. Het is koud. In de bakfiets zit naast een volle Jumbo tas een blond jongetje van amper twee jaar oud. Ze willen naar huis en de bakfiets doet het niet. Geen beweging in te krijgen. De paniek in haar ogen neemt toe en houdt haar tranen in bedwang. Ik zeg ‘it’s okay’, probeer van alles en ontdek een geblokkeerde rem. De thank you’s zijn niet van de lucht maar voorlopig heb ik de fiets nog niet van de rem. ‘Zal ik hulp gaan halen?’ denk ik als ik op het zadel zit. En op dat moment… ja, we gaan vooruit! Met tranen in haar ogen zegt ze ‘thank you’ . Ik kijk naar het jongetje, naar haar, voel tranen wellen in mijn ogen en zeg ‘no problem’. Bij de rotonde in het dorp zie ik haar fietsen, ze zwaait enthousiast en ik zwaai terug met een lach op mijn gezicht en tranen in mijn ogen. Van geluk. Dankbaar voor mijn gevoel. Dat haarfijn aanvoelt wanneer iemand in paniek is en hulp nodig heeft. Blij dat ik kan helpen. Wat is het leven toch mooi. Mijn dag kan niet meer stuk!

The Author

Op deze plek maak ik mijn hoofd leeg en schrijf ik vanuit gevoel en interesse over wat ik zie, voel en beleef en vervul zo mijn wens om anderen te bereiken, te verbinden en te inspireren.

3 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.